ฉันกับวันนี้ที่ไม่มีเธอ

ถึงที่พี่รักของหนู

...หนูคงเรียกพี่แบบนี้ได้อีกไม่นานแล้วสินะ  ต่อไปหนูจะต้องขึ้นต้นว่าอะไร กราบนมัสการหลวงพี่ที่เคารพแบบนี้ใช่ไม๊..

วันนี้พี่โทรมา เล่าเรื่องการเดินทางขึ้นเขาไปค้นหาความก้าวหน้าในป่า และเกือบไม่รอดชีวิตกลับมา หนูถามว่าพี่ได้อะไรติดมือกลับมาบ้าง พี่ว่าได้มากมาย พี่ค้นพบอะไรหลายๆอย่างจากการเฉียดตายในครั้งนี้  พี่ว่าพี่กำลังเดินทางต่อ จากที่ตรงนั้นพี่กำลังมุ่งหน้าขึ้นเหนือ  บางทีคืนนี้พี่จะไปพักที่อุตรดิตถ์และต่อไปเชียงใหม่ในวันถัดๆไป

เมื่อหนูบ่นว่า หนูเป็นห่วง  พี่ก็ว่าหนูวางไม่ได้เสียที  ให้หนูวาง...วางความรักที่หนูมีต่อพี่หนูจะทำให้ แต่อย่าให้หนูต้องถึงกับวางความห่วงใยเลยได้ไหม  หนูรู้มันผิดกับสิ่งที่เราทั้งสองเพียรปฎิบัติเพื่อให้รู้  แต่พี่จ๋า...ได้โปรดเข้าใจความรู้สึกของหนูบ้าง 

ตอนนี้พี่อยู่ที่ไหน เดินทางไปถึงไหนแล้ว พี่บอกว่าจะโทรมาเมื่อถึงที่พัก หนูรออยู่..หนูห่วงอยู่ ห่วงพี่อยู่ตลอดเวลา ความห่วงใย..ทำให้หนูไม่ก้าวหน้าเพราะหนูไม่ละวาง แต่หนูทำไม่ได้เลย แม้ว่าหนูจะอยากพบความสุขที่แท้จริงซักเพียงใด  แต่ในตอนนี้หนูไม่อาจตัดใจจากความห่วงใยได้เลย

ครั้งหนึ่งหนูเคยหวัง หวังว่าซักวันเราจะได้ใช้ชีวิตร่วมกัน หวังว่าพี่จะกลับมา เราจะเริ่มต้นกันใหม่ หนูจะมีพี่อยู่กับหนูตลอดไป หนูจะไม่เถียง ไม่โวยวาย ไม่กวนประสาท แต่...เมื่อหนูถามว่า "พี่จะไม่กลับมาแล้วใช่ไม๊" พี่ว่า "ใช่" พี่จะบวช...บวชตลอดชีวิต

มันเป็นความยินดีจากใจจริงของหนู แต่...ความหวังของหนูก็สูญสิ้นไปพร้อมกันด้วย ความหวังในทางโลก ที่หนูคงต้องปิดตายมันเสียที

ถ้าไม่ใช่พี่...ชีวิตนี้ของหนู ก็ไม่คิดจะใช้ชีวิตร่วมกับใครที่ไหนอีก

เมื่อพี่เลือกทางธรรม...หนูจะตามพี่ไป 

หนูจะถือว่าชาตินี้  หนูมีบุญเพียงเท่านี้ และพี่ก็กำลังสร้างบุญยิ่งใหญ่หนีหนูไปอีก ถ้าหนูไม่เร่งสร้างบุญต่อหนูคงไม่ได้เจอพี่อีกแล้ว ชาติหน้า ชาติต่อๆไป

พี่เคยว่าไม่ให้หนูพูดถึงชาติหน้า เพราะมันจะกลายเป็นเครื่องผูกมัด และยกตัวอย่างนิยายอิงธรรมะของคุณดังตฤณมานั่งเล่าให้หนูฟังเป็นนานสองนาน หนูร้องไห้ตอนนั้น ... ตอนที่พี่เล่าให้ฟัง

ตอนนี้..หนูรู้ทุกข์ท่วมใจของหนู หนูรู้ว่าหนูอยากจะร้องไห้เต็มที หนูรู้..แต่หนูผ่อนทุกข์ออกมาช้าๆ ระบายออกมาทางลมหายใจ พี่ว่าให้มีสติ ให้ใช้สติควบคุมจิต แล้วจิตจะไปควบคุมร่างกายเอง หนูทำตามอยู่ตอนนี้ จากปมทุกข์ที่ขมวดเป็นเกลียวแน่น มันก็ค่อยๆคลาย

ยิ่งคร่ำครวญยิ่งเศร้าหมอง ยิ่งบ่นเพ้อยิ่งสร้างทุกข์ให้รกทึบจนยากแก่การถากถาง

หนูก็ไม่รู้ว่าตอนนี้หนูควบคุมให้ตัวเองเฉยนิ่งได้ด้วยอะไร ด้วยสติ หรือด้วยหัวใจที่ไม่อยากให้พี่ต้องผิดหวังกับหนูอีก

ยังไงก็ตามหนูจะพยายามอย่างเต็มที่ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เพราะหนูรู้ว่าหนูได้เกิดมาเป็นมนุษย์ด้วยเหตุใด และหนูควรใช้ความเป็นมนุษย์นี้เพื่อประโยชน์สูงสุดในทางใด